Ο Κώστας Δημ. Κονταξής γεννήθηκε στο Κουτσελιό Ιωαννίνων. Σπούδασε στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων, στη διετή μετεκπαίδευση δασκάλων στο Μαράσλειο Διδασκαλείο Δημ. Εκπαίδευσης και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Παρακολούθησε μαθήματα Γαλλικής γλώσσας και πολιτισμού στο Καθολικό Ινστιτούτο του Παρισιού και μεταπτυχιακά μαθήματα: Οικονομικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Παρίσι Ι), Αρχαιολογία Ελληνιστικών χρόνων στην Ecole pratique des Hautes Etudes (Πρακτική Σχολή Ανώτατων Σπουδών) του Παρισιού και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociale (Σχολή Ανώτατων Σπουδών στις Κοινωνικές Επιστήμες). Το 1986 αναγορεύθηκε διδάκτωρ του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με βαθμό «άριστα». Από το1966 μέχρι το 1990 υπηρέτησε ως δάσκαλος και διευθυντής σε δημοτικά σχολεία της περιοχής Αγρινίου και από το 1990 μέχρι το 2003, ως φιλόλογος καθηγητής σε γυμνάσια και λύκεια του Αγρινίου, διευθυντής γυμνασίου και λυκείου και Σχολικός Σύμβουλος Φιλολόγων. Το Σεπτέμβριο του 2003 εκλέχτηκε μέλος ΔΕΠ στη βαθμίδα του Λέκτορα στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δ.Ε. του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με γνωστικό αντικείμενο «Λαογραφία». Κατόπιν, εκλέχτηκε επίκουρος καθηγητής, και στη συνέχεια, μονιμοποιήθηκε στη βαθμίδα του επίκουρου καθηγητή. Εξέδωσε πέντε βιβλία λαογραφικού, κυρίως, περιεχομένου και, για την υποβοήθηση των φοιτητών του, τέσσερα βιβλία Πανεπιστημιακών παραδόσεων. Μελέτες του, ιστορικού και λαογραφικού περιεχομένου, δημοσιεύθηκαν κατά καιρούς, σε περιοδικά και εφημερίδες. Έλαβε μέρος ως εισηγητής σε πανελλαδικά και διεθνή συνέδρια.

Η Δέσποινα Δαμιανού δίδαξε στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης ως Επίκουρη Καθηγήτρια Λαογραφίας στο Τμήμα Επιστημών της Εκπαίδευσης στην Προσχολική Ηλικία. Ασχολείται με τη μελέτη και την έρευνα του λαϊκού παραμυθιού, την αφήγηση, το λαϊκό υλικό πολιτισμό και την παραδοσιακή τεχνολογία, καθώς επίσης και με την έρευνα του μικρασιατικού Ελληνισμού. Είναι πρόεδρος του Συλλόγου Μακρηνών-Λιβισιανών. Έχει κάνει επιτόπια εθνογραφική έρευνα στη Χίο, τα Κύθηρα και τη Θράκη. Στο συγγραφικό της έργο περιλαμβάνονται τα βιβλία: 1. Λαϊκή Φιλολογία, του Ελεύθερου Ανοιχτού Πανεπιστημίου (ΕΑΠ), ως μέλος της συγγραφικής ομάδας 2. Τα παραμύθια της Χίου (1994) 3. Λαϊκές αφηγήσεις. Μύθοι και παραμύθια των Κυθήρων. Φαντασιακή δημιουργία και πραγματικότητα.(2005) 4. Ιστορίες που δεν τελειώνουν ποτέ…Κειμενικές και εικονογραφικές διασκευές για παιδιά (2011), επιμέλεια και μέλος της συγγραφικής ομάδας. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε περιοδικά, πρακτικά συνεδρίων και συλλογικούς τόμους.

Ο Γεώργιος Ι. Θανόπουλος γεννήθηκε στο Σαρακήνι Ηραίας Αρκαδίας. Σπούδασε Μεσαιωνική και Νεώτερη Ελληνική Φιλολογία και Λαογραφία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Το 1988 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε ως Καθηγητής Φιλόλογος και διευθυντής Λυκείου στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και ως Επίκουρος Καθηγητής Λαογραφίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (Τομέας Βυζαντινής Φιλολογίας και Λαογραφίας), όπου δίδαξε Λαϊκή Λογοτεχνία και Εφαρμοσμένη Λαογραφία.

Έχει λάβει μέρος σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά συνέδρια και έχει δημοσιεύσει μελέτες του σε επιστημονικά περιοδικά, τιμητικούς τόμους και πρακτικά συνεδρίων. Είναι ενεργό μέλος σε επιστημονικές εταιρείες, πολιτιστικούς συλλόγους, Ενώσεις και Ομοσπονδίες.

Αυτοτελή αντιπροσωπευτικά συγγράμματά του: 1. Το τραγούδι «του Αρμούρη». Χειρόγραφη και προφορική παράδοση. Βιβλιοθήκη Σοφίας Σαριπόλου, αριθ. 76, Αθήνα. (Διδακτορική διατριβή). 2. Ο «Διγενής Ακρίτης» Escorial και το ηρωικό τραγούδι του υιού του Ανδρονίκου. Τα κοινά τυπικά μορφολογικά στοιχεία της ποιητικής τους, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2010. 3. Ο Νίκος Γκάτσος και η Ελληνική Λαϊκή Παράδοση. Ερμηνευτική μελέτη, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2010. 4. Ο «Διγενής Ακρίτης» Escorial και το ποντιακό δημοτικό τραγούδι. Κοινά τυπικά, μορφολογικά και τεχνοτροπικά στοιχεία της ποιητικής τους, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2012. 5. Ελληνική Λαϊκή Ποίηση. Από το δημοτικό τραγούδι στη σύγχρονη έντυπη και ηλεκτρονική λαϊκή ποίηση, εκδ. Ηρόδοτος, Αθήνα 2014.

Ο Walter Puchner γεννήθηκε στη Βιέννη το 1947. Σπούδασε Επιστήμη του Θεάτρου (Θεατρολογία) στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το 1972 απέκτησε τον τίτλο του Διδάκτορα της Φιλοσοφικής Σχολής, με μια εργασία για το Νεοελληνικό Θέατρο Σκιών. Το 1977 ανακηρύχθηκε Υφηγητής, στο ίδιο Πανεπιστήμιο, με μια Διατριβή για την Γέννηση του Θεάτρου στον Ελληνικό Λαϊκό Πολιτισμό. Από τότε έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα, όπου εισήγαγε για πρώτη φορά την επιστήμη της Θεατρολογίας. Δίδαξε επί δώδεκα χρόνια Ιστορία Θεάτρου στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης. Από το 1989 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην αρχή στο Τμήμα Φιλολογίας και από το 1991 στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, το οποίο οργάνωσε εξ αρχής και του οποίου διατέλεσε για περισσότερο από δύο δεκαετίες πρόεδρος ή αντιπρόεδρος. Παράλληλα εξακολουθούσε να διδάσκει Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης από το 1977 ως το 2006. Έχει μετακληθεί πάρα πολλές φορές ως Επισκέπτης Καθηγητής σε Ευρωπαϊκά και Αμερικανικά Πανεπιστήμια μεταξύ των οποίων Harvard, Oxford, Cambridge, NY City University, Freie Universität Berlin, Hamburg, Sorbonne-Paris, München, Freiburg, Amsterdam, Göttingen, Bern, Sapienza Roma, Tor Vergata Roma, Princeton, State California University, London κ.α. Το 1994 εξελέγη Αντεπιστέλλον Μέλος της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών και το 2001 παρασημοφορήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Αυστρίας για τις επιστημονικές του επιδόσεις με τον “Αυστριακό Σταυρό Τιμής για την Επιστήμη και την Τέχνη”. Έχει δημοσιεύσει 125 βιβλία (100 στα ελληνικά, 25 στα γερμανικά και αγγλικά) και 450 μελετήματα για θέματα της ιστορίας του ελληνικού και βαλκανικού θεάτρου, της συγκριτικής λαογραφίας, των βυζαντινών και νεοελληνικών σπουδών εν γένει, καθώς και της θεωρίας του θεάτρου και του δράματος. Αφυπηρέτησε από το Πανεπιστήμιο το 2014. Το 2017 ανακηρύχθηκε Επίτιμος Καθηγητής του ΕΚΠΑ για την προβολή των ελληνικών σπουδών στο εξωτερικό. Το τελευταίο του βιβλίο έχει τον τίτλο «Greek Theatre between Antiquity and Independence», Cambridge University Press 2017.

Ο Θεοδόσιος Κυριακίδης είναι διδάκτορας Νεώτερης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Αποφοίτησε από το Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Παρακολούθησε μαθήματα στο Westfalische-Wilhelms Universität Münster και στο Γρηγοριανό Πανεπιστήμιο της Ρώμης στην Ιταλία. Υπήρξε μεταδιδακτορικός ερευνητής στο πανεπιστήμιο La Sapienza στη Ρώμη και έχει παρακολουθήσει το Διεθνές Πρόγραμμα για τη Γενοκτονία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο. Είναι πτυχιούχος Ελληνικής Παλαιογραφίας και απόκτησε Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης στον Τομέα της Ιστορικής Θεολογίας του Α.Π.Θ. Μιλάει αγγλικά, ιταλικά, γερμανικά και διαβάζει γαλλικά. Έχει πραγματοποιήσει εκτεταμένη αρχειακή έρευνα και έχει οργανώσει και συμμετάσχει σε πλήθος συνεδρίων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει λάβει υποτροφίες και διακρίσεις από ιδρύματα της Ελλάδας της Αμερικής και της Ιταλίας. Έχει συγγράψει μονογραφίες και άρθρα σχετικά με την εκκλησιαστική ιστορία του Πόντου, την Οθωμανική Αυτοκρατορία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το Βατικανό. Εργάζεται ως επιστημονικός συνεργάτης στην Έδρα Ποντιακών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Α. Π. Θ.

Ο Θανάσης Β. Κούγκουλος τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Αλεξανδρούπολη. Έλαβε το πτυχίο του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Διδάκτορας Νέας Ελληνικής Φιλολογίας του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Δημοσίευσε βιβλία και μελέτες στους τομείς της νεοελληνικής φιλολογίας, της σημειωτικής του χώρου στη λογοτεχνία και της λογοτεχνικής εικονολογίας σε επιστημονικά περιοδικά και πρακτικά ελληνικών και διεθνών συνεδρίων. Δίδαξε, στη βαθμίδα του Λέκτορα, στον Τομέα Νέας Ελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του Τμήματος Βαλκανικών Γλωσσών και Λογοτεχνιών του Πανεπιστημίου Αδριανούπολης της Τουρκίας. Την περίοδο 2013-2016 δίδαξε σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Ινστιτούτου Κοινωνικών Επιστημών του ίδιου Πανεπιστημίου και στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Γλώσσα και Λογοτεχνία στην Εκπαίδευση» του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Από τον Οκτώβριο του 2017 υπηρετεί ως μέλος Εργαστηριακού Διδακτικού Προσωπικού στο Τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Διδάσκει στο προπτυχιακό και μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας και ως Συνεργαζόμενο Εκπαιδευτικό Προσωπικό στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Δημιουργική Γραφή» του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου.

Η Μυροφόρα Ευσταθιάδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Είναι απόφοιτη του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης (πρ. Νηπιαγωγών) του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Λαογραφίας (Τομέας Ανθρωπιστικών Σπουδών της κατεύθυνσης: Ιστορία και Διδακτική Ιστορίας, Λαογραφία και Πολιτισμός του Ε.Κ.Π.Α.), κάτοχος Διδακτορικού Διπλώματος με τίτλο: «Ταξιδεύοντας στον Πόντο: μια ιδιότυπη μορφή τουρισμού της νοσταλγίας» του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με βαθμό Άριστα και Μεταδιδακτορική ερευνήτρια του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δ.Π.Θ. Είναι διαπιστευμένη εκπαιδεύτρια της ποντιακής διαλέκτου από το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων. Συμμετείχε σε σχετικό πρόγραμμα διδασκαλίας της ποντιακής διαλέκτου του Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ. (κατά τα έτη 2014-2015), διδάσκοντας στους Δήμους Καλλιθέας, Νέας Σμύρνης και Ζωγράφου. Διδάσκει ποντιακή διάλεκτο και πραγματοποιεί διαλέξεις και σεμινάρια για τον ποντιακό πολιτισμό σε συλλόγους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι πρόεδρος του Φάρου Ποντίων Θεσσαλονίκης. Επισκέπτεται κάθε χρόνο τον Πόντο, πραγματοποιώντας καταγραφές τοπωνυμίων, ονομάτων πόλεων, κάστρων και ξεναγήσεις, στο πλαίσιο της διοργάνωσης προσκυνηματικών ταξιδιών συλλόγων.

Ο Μανόλης Γ. Βαρβούνης γεννήθηκε το 1966 στη Σάμο, όπου περάτωσε και τις εγκύκλιες σπουδές του. Σπούδασε στο Ιστορικό και Αρχαιολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1983-1988) και στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ειδικεύθηκε στη Λαογραφία και το 1991 αναγορεύθηκε διδάκτωρ λαογραφίας του Παιδαγωγικού Τμήματος Δ.Ε. του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ακολούθως, την περίοδο 1996-1997 πραγματοποίησε μεταδιδακτορικές ερευνητικές σπουδές στο Universite Catholique de Louvain (Louvain – la – Neuve) στο Βέλγιο. Από το 1992 διδάσκει Λαογραφία στο Τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, όπου σήμερα διδάσκει ως Καθηγητής. Είναι μέλος πολλών επιστημονικών εταιρειών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όπως της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας (Αθήνα), της οποίας είναι μέλος και του Διοικητικού Συμβουλίου – ταμίας, της British Folklore Society (Λονδίνο) και της American Folklore Society (Ουάσιγκτον). Έχει δημοσιεύσει πολλές μελέτες, αυτοτελώς ή σε επιστημονικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους. Μελέτες του έχουν μεταφραστεί και δημοσιευθεί στην αγγλική, στη γαλλική, στην ισπανική, στην ιταλική, στη γερμανική, στη σερβική, στην τουρκική, στη ρωσική, στη γεωργιανή, στην αραβική, στην αρμενική και στη βουλγαρική γλώσσα. Τον Δεκέμβριο του 2010 τιμήθηκε με βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών ενώ τον Ιανουάριο του 2011 βραβεύθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο Τεχνών και Επιστημών και το 2012 με το Μεγάλο Χρυσό Σταυρό Τιμής του Osterreichische Albert Schweitzer Gesellschaft. Το 2013 αναγορεύθηκε επίτιμος Διδάκτωρ (LL. Doctorate – Doctor of Letters) του Theological College and Seminary, του Saint Stephen Harding University, στην Πολιτεία της Βόρειας Καρολίνας (North Carolina) των ΗΠΑ.

          Αντεπιστέλλον μέλος (Accademico d’ Onore) της Accademia Costantina της Ρώμης, το 2013, επίτιμο μέλος (Accademico di Merito) της Accademia Bonifaciana της Ιταλίας, το 2014, και αντεπιστέλλον μέλος (Academician of Honour) της Norman Academy, to 2014. Το 2013 βραβεύθηκε από το «Ίδρυμα Ευθαλίας και Σταύρου Καλφιώτη» της Αθήνας για το συγγραφικό του έργο. Επίτιμο μέλος του Δ.Σ. του «Ιδρύματος Κωνσταντίνου και Μαρίας Ζημάλη» της Σάμου (2014). Fellow του International Agency for Standards and Ratings (2020).

         Επίτιμο μέλος της Union der Schweizer und Heimkunde Griechen της Ελβετίας, το 2013, και Accademico Benemerito του Istituto di Studi Storici Beato Pio IX, της Ιταλίας, το 2014. Τακτικό μέλος (Accademico Ordinari) της Ποντιφικής Accademia Tiberina της Ιταλίας, το 2014 και της International Academy of Social Sciences, το 2016. Το 2015 τιμήθηκε με το βραβείο Capitolino του University Roggero II, στην Πολιτεία της Φλώριδας (Florida) των ΗΠΑ. Αντεπιστέλλον μέλος (Accademico d’ Onore) της Real Academia Sancti Ambrosii Martyris της Πορτογαλίας (2016). Τιμήθηκε επίσης με το XV Διεθνές Βραβείο «Giuseppe Sciacca» (2017), ενώ έχει αναγορευθεί Επίτιμος Καθηγητής του Τμήματος Κλασικής και Νέας Ελληνικής Φιλολογίας (Departamentul  de Filologie Clasica şi Neogreacă), του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου στη Ρουμανία (2017). Τακτικό μέλος (εκλογή: 2018) της Academia Scientiarum et Artium Europaea / European Academy of Sciences and Arts. Το 2019 του απονεμήθηκε το World Championship 2019 in Anthropology από το International Agency for Standards and Ratings.

Doctor Honoris Causa του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου της Ρουμανίας (2019).

Ο Αχιλλέας Γ. Χαλδαιάκης είναι Καθηγητής της Βυζαντινής Μουσικολογίας και Ψαλτικής Τέχνης στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και Κοσμήτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Διδάσκει σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο μαθήματα γύρω από τη βυζαντινή μουσική, τόσο στο Τμήμα του όσο και σε άλλα πανεπιστημιακά τμήματα ή εκπαιδευτικούς φορείς της Ελλάδας και του Εξωτερικού. Την προσωπική του θέαση και προσέγγιση αυτού του ιδιαίτερου γνωστικού αντικειμένου διακρίνει η μελέτη, ανάλυση και κατανόηση της θεωρίας, της ιστορίας ή και της αισθητικής της μουσικής μέσα από την πρακτική της έκφραση, καθώς πιστεύει ακράδαντα ότι ο συνδυασμός θεωρίας και πράξης εξασφαλίζει τις καλύτερες προϋποθέσεις ουσιαστικής γνώσης του φαινομένου της μουσικής δημιουργίας. Αυτήν την άποψη καταγράφει στο εκτεταμένο (με πάνω από 200 τίτλους) δημοσιευμένο έργο του, αλλά και τις ίδιες ακαδημαϊκές απόψεις υποστηρίζει σε διάφορα συνέδρια στην Ελλάδα και κυρίως στο Εξωτερικό, ενώ με την παράλληλη καλλιτεχνική του δραστηριότητα προβάλλει αντίστοιχα και την πρακτική εφαρμογή οποιασδήποτε θεωρητικής άποψης. Η συνολική διεθνής δραστηριότητά του, ως διφυούς μουσικού: επιστήμονα ερευνητή και πανεπιστημιακού δασκάλου, αλλά και καλλιτέχνη ερμηνευτή και διευθυντή και υπεύθυνου αντίστοιχων μουσικών σχημάτων, στοχεύει ακριβώς στην πολυπρισματική και σφαιρική και καινοφανή προσέγγιση της Βυζαντινής Μουσικολογίας και της Ψαλτικής Τέχνης.

Η Ζωή Κανιά γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα από γονείς ποντιακής και μικρασιατικής καταγωγής. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστήμιου και μεταπτυχιακή φοιτήτρια Λαογραφίας στο ΠΜΣ «Λαογραφία και Εκπαίδευση» του ΠΤΔΕ, ΕΚΠΑ. Εργάζεται στο Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Η Ρέα Κακάμπουρα είναι Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Λαογραφίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Ε.Κ.Π.Α. Είναι Διευθύντρια του Τομέα Ανθρωπιστικών Σπουδών και του Εργαστηρίου Κοινωνικών Επιστημών στο ίδιο Τμήμα. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα εστιάζονται στην έρευνα των πολιτιστικών συλλόγων και στη διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς στη σύγχρονη εποχή, στις αφηγήσεις ζωής και τη βιογραφική μέθοδο, σε θεωρητικά ζητήματα των λαογραφικών σπουδών, στη διδακτική του λαϊκού πολιτισμού στην εκπαίδευση. Στο συγγραφικό της έργο περιλαμβάνονται τα βιβλία: Ανάμεσα στο αστικό κέντρο και τις τοπικές κοινωνίες: Οι σύλλογοι της επαρχίας Κόνιτσας στην Αθήνα, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Κόνιτσας, 1999. Αφηγήσεις Ζωής. Η βιογραφική προσέγγιση στη σύγχρονη λαογραφική έρευνα, διάδραση, Αθήνα 2011. Ιστορικά και Λαογραφικά Μελετήματα: Ερευνητικές και Εκπαιδευτικές διαστάσεις, (επιμέλεια του τόμου σε συνεργασία με τον Χ. Μπαμπούνη), εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 2014. Οπτική εθνογραφία και εκπαίδευση: Θεωρητικές προσεγγίσεις και διδακτικές προτάσεις, εκδ. πεδίο, Αθήνα 2018 (σε συνεργασία με την Ο.-Ε. Κασσαβέτη). Είναι μέλος της Εθνικής Επιστημονικής Επιτροπής της UNESCO για την προστασία της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς και του Δ.Σ. της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας.

Η Νάντια Μαχά-Μπιζούμη σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων. Το 2006 ολοκλήρωσε τον κύκλο των σπουδών της στη Μουσειολογία (Ελληνοαμερικανικό Κολλέγιο Αθηνών, κλάδος ειδίκευσης: Μουσειολογία – Πολιτιστική Διαχείριση) και το 2011 το διδακτορικό της στη Λαογραφία (με άριστα) στο Τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης. Το 2018 εκλέχτηκε Επίκουρη Καθηγήτρια Λαογραφίας στο Τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας του ΔΠΘ. Από το 1997 έως και το 2004 εργάστηκε ως επιμελήτρια στο Μουσείο Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας του Λυκείου των Ελληνίδων. Κατά τη θητεία της ανέλαβε την οργάνωση, το σχεδιασμό και την επιμέλεια ή/και τη συνεπιμέλεια περιοδικών θεματικών εκθέσεων «Παραδοσιακές ενδυμασίες της Θράκης», «Γυναικείες ελληνικές τοπικές φορεσιές. Με αφορμή το φωτογραφικό αρχείο του Αιμίλιου Λέστερ», «Σημάδια αλλαγών, σημεία σταθερότητας στην Πωγωνίσια ενδυμασία», «100 χρόνια μιας “ζωντανής” συλλογής». Έχει συνεργαστεί με το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (Π.Ι.Ο.Π.) στην επανέκθεση της συλλογής του Μουσείου Μετάξης στο Σουφλί, όπου της ανατέθηκε η επιστημονική εποπτεία και η ενδυματολογική επιμέλεια της προβλεπόμενης από τη μουσειολογική μελέτη ενότητας με θέμα «Τα μεταξωτά του Σουφλίου». Συμμετείχε επίσης, στο μουσειογραφικό σχεδιασμό του Μουσείου Μαστίχας στη Χίο, όπου ανέλαβε την επιστημονική εποπτεία και την ενδυματολογική επιμέλεια της προβλεπόμενης από τη μουσειολογική μελέτη ενότητας με θέμα «Οι φορεσιές της Χίου». Είχε επίσης, την οργάνωση και την εκτέλεση της περιοδικής έκθεσης με υφαντά από την ευρύτερη περιοχή της Αρκαδίας στο Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης στη Δημητσάνα. Είχε τη συνεπιμέλεια του μουσειογραφικού σχεδιασμού και της υλοποίησης της περιοδικής έκθεσης της Πανεπιστημιακής Λαογραφικής Συλλογής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τα 25 χρόνια λειτουργίας του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του ΔΠΘ, που εγκαινιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2016. Επίσης, ανέλαβε την ενδυματολογική τυπολογική κατάταξη και την εγκατάσταση των εκθεμάτων της μόνιμης έκθεσης συλλογής ελληνικών ενδυμασιών «Βικτωρία Γ. Καρέλια» στον εκθεσιακό χώρο του Λυκείου Ελληνίδων Καλαμάτας (2016). 

Έχει συμμετάσχει σε ελληνικά και διεθνή ερευνητικά προγράμματα που αφορούν στην καταγραφή, τεκμηρίωση και ψηφιοποίηση μουσειακών ενδυματολογικών συλλογών, και στην οργάνωση και στην υλοποίηση διεθνών συνεδρίων και ημερίδων με θέμα το Ένδυμα. Για τα ζητήματα αυτά έχει δημοσιεύσει μονογραφίες, άρθρα και καταλόγους εκθέσεων και έχει λάβει μέρος με εισηγήσεις σε διεθνή συνέδρια και επιστημονικές ημερίδες στη Μόσχα, στην Πολωνία, στη Σερβία, στη Σουηδία, στην Τουρκία και αλλού.

Η Μαρία Βεργέτη είναι Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης. Είναι Διευθύντρια του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών με τίτλο «Ετερότητα και Παιδαγωγική του Θεάτρου και του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών με τίτλο «Εκπαίδευση και Πολιτισμός». Είναι Διευθύντρια του Εργαστηρίου «Κοινωνικές Ομάδες και Παιδαγωγική του Θεάτρου». Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Μιννεσότα, στις Η.Π.Α., έτος αποφοίτησης το 1983. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στην Κοινωνιολογία/Ανθρωπολογία το 1984 στο Πανεπιστήμιο της Γουέστ Βιρτζίνια, στις Η.Π.Α., όπου παρουσίασε μεταπτυχιακή εργασία με τίτλο Ελληνοαμερικανοί σε μικρές πόλεις. Από το 1993 είναι διδάκτωρ Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Η διδακτορική της διατριβή έχει τίτλο Εθνοτοπική ταυτότητα: Η περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου. Στο δημοσιευμένο έργο της συμπεριλαμβάνονται βιβλία και άρθρα σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά με θεματολογία που αφορά κυρίως τις έκδηλες και άδηλες λειτουργίες κοινωνικών θεσμών, θέματα εθελούσιας και αναγκαστικής μετανάστευσης πληθυσμών, τις διαδικασίες διαμόρφωσης και μετεξέλιξης συλλογικών ταυτοτήτων κ.α. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα εντάσσονται στην επιστήμη της Κοινωνιολογίας και στους επιστημονικούς κλάδους της Πολιτισμικής Κοινωνιολογίας, της Κοινωνιολογίας της Μετανάστευσης και της Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης.

Ο Γιάννης Κασκαμανίδης ζει και εργάζεται ως δάσκαλος στη Φλώρινα. Έχει σπουδάσει Παιδαγωγικά, Ιστορία και Κοινωνική Ανθρωπολογία. Τα επιστημονικά και ερευνητικά του ενδιαφέροντα, οι δημοσιεύσεις και οι συμμετοχές του σε συνέδρια σχετίζονται με την καταγωγή, τις σπουδές, το επάγγελμα και την ιδιαίτερη ενασχόλησή του με τις ψηφιακές τεχνολογίες.

Ketevan Lortkipanidze

01.09.2013 –to present Associate Professor. Chair of Turcology, Institite of Oriental Studies, I.Javakhishvili Tbilisi State University, Faculty of Humanities

01.11.2013 – to present Deputy Director of Languages Centre of the same University

01.09.06 – 01.09.2013 Assistant Professor, Department of Turcology, Institute of Oriental Studies, I.Javakhishvili Tbilisi State University, Faculty of Humanities

01.06. 97 –01.09.06 – Docent, Chair of Turkish Philology, Faculty of Oriental Studies, I.Javakhishvili Tbilisi State University

23.04.99- 01.07.05 Deputy dean, Faculty of Oriental Studies, I.Javakhishvili Tbilisi State University Scientific Degree, Academic Rank and Publications:

Candidate of Philological Sciences (PhD of Philology), Turkish Philology

1979-1984 – Tbilisi State University. Faculty of Oriental Studies, Philologist. Teacher of Turkish and Georgian Languages, Interpreter.

1984 – K. Okhridski Sofia State University. Department of Turkish Studies, Pre-diploma practice. 1985 -1988 – Tbilisi State University. Faculty of Oriental Studies, Aspirant (Turkish language and Literature)

Nato Akhalaia

2015- to present, Invited lecturer, Faculty of Humanities, Ivane Javakhishvili Tbilisi State University

2019 – PhD student, Kartvelian languages, Faculty of Fumanities, Ivane Javakhishvili Tbilisi State University

5 Shota Rustaveli National Science Foundation,

Publications :Monography – 2, Articles – 9

Conferences: 21 (19- international, 3- local)

Aword: 2015. Medal of Ivane Javakhishvili for winning in competition of Doctoral Educational Programme, Tbilisi State University.

5 Shota Rustaveli National Science Foundation,

Publications :Monography – 2, Articles – 9

Conferences: 21 (19- international, 3- local)

Aword: 2015. Medal of Ivane Javakhishvili for winning in competition of Doctoral Educational Programme, Tbilisi State University.

Arzu Eker Roditakis has a BA in Communication Studies from Istanbul University and an MA degree in Translation from Boğaziçi University, where she also started her doctoral studies, and gave courses as part of faculty on translation theory, practice and criticism. Her MA thesis, Publishing Translations in the Social Sciences since the 1980s: An Alternative View of Culture Planning in Turkey was published by Lambert Academic Publishing in 2010. She taught academic English at Boğaziçi and Yeditepe Universities. She currently resides in Greece, where she completed her PhD degree in translation studies at Aristotle University of Thessaloniki with a dissertation on the English translations of Orhan Pamuk’s novels. She has also given courses at Arisotle University and American College of Thessaloniki. Her current research topics include the relationship between memory and translation, and literary translation especially with respect to the Greek-Turkish cultural and literary exhange. She divides her time between independent research, translation and teaching English online.                                                                                    

H Αναστασία Στεφανίδου διδάσκει διαπολιτισμικές σπουδές στο Τμήμα Γλωσσικών και Διαπολιτισμικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. ‘Έχει διδάξει αμερικανική ποίηση και πεζογραφία, ελληνοαμερικανική λογοτεχνία, μεθοδολογία έρευνας και ακαδημαϊκής γραφής μεταξύ άλλων στο τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καθώς και στα διεθνή προγράμματα Αγγλικής Φιλολογίας των University of Northampton και University of London. Έχει λάβει υποτροφίες από το ίδρυμα Fulbright, το Salzburg Seminar in American Studies, το πρόγραμμα Ελληνικών Σπουδών του Princeton University, και το Tsakopoulos Hellenic Collection, California State University. Έχει συμμετάσχει σε συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και έχει δημοσιεύσει άρθρα για σημαντικούς Ελληνοαμερικανούς συγγραφείς όπως τους Jeffrey Eugenides και Elia Kazan και ποιητές όπως τους Nicholas Samaras και Αντώνη Δεκαβάλλε σε περιοδικά όπως τα Journal of the Hellenic Diaspora, The Charioteer, the Journal of Modern Hellenism και στην εγκυκλοπαίδεια The Greenwood Encyclopedia of Multiethnic American Literature. Mετέφρασε το βιβλίο του ιστορικού Νταν Γεωργακά Το Δικό μου Ντιτρόιτ: Μεγαλώνοντας ως Έλληνας και Αμερικανικός στην Αυτοκινητούπολη (2016). Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν τη μετανάστευση και τη διασπορά, την εθνοτική ταυτότητα, τη μετα-αποικιοκρατική Αγγλόφωνη λογοτεχνία και τα αυτοβιογραφικά κείμενα Ελληνοαμερικανών συγγραφέων.

Ο Θωμάς Σαββίδης γεννήθηκε στο Κλιματάκι Γρεβενών από γονείς που κατάγονται από το Ακ Νταγ Ματέν του Πόντου. Αποφοίτησε από το εξατάξιο Γυμνάσιο Τσοτυλίου Κοζάνης. Σπούδασε Βιολογία και Χημεία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στον ποντιακό χώρο η συμβολή του συνίσταται στην μελέτη και ανάδειξη της ποντιακής διατροφής και η υιοθέτηση των παραδοσιακών διατροφικών αξιών στην σύγχρονη κοινωνία. Ακόμα κατέγραψε επιστημονικά τη χλωρίδα του Πόντου με τα εδώδιμα και φαρμακευτικά φυτά. Δημοσίευσε περισσότερες από 100 πρωτότυπες επιστημονικές εργασίες σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά και συνέδρια. Από τα πρόσφατα συγγράμματά του, που απευθύνονται στο ευρύτερο κοινό, αναφέρονται: «η Διατροφή στον Πόντο», «Εγκυκλοπαίδεια του Ποντιακού Ελληνισμού», «το μαστιχόδενδρο της Χίου», «Ομήρου Άμπελος», «Ομήρου Βοτανική» και «τα Βότανα του Πόντου». Είναι καθηγητής του Τμήματος Βιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε ερευνητικά στα Πανεπιστήμια Γκρατς (Αυστρία), Χαϊδελβέργης, Γκαίττιγκεν και στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών της Καρλσρούης (Γερμανία). Πρόσφατα εργάστηκε ερευνητικά στο Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης, όπου είχε την ευκαιρία να μελετήσει συστηματικά τα θέματα που αφορούν τον Πόντο. Είναι πρόεδρος του Οργανισμού Διεθνοποίησης της Ελληνικής Γλώσσας, ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Ποντίων Φοιτητών και Σπουδαστών Θεσσαλονίκης, ενώ έντονη είναι η δράση του σε πολλές οργανώσεις στον ποντιακό και γενικότερα στον εθνικό χώρο.

Ο Γιώργος Κούζας (Αθήνα, 1981) σπούδασε φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην ίδια Σχολή πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη λαογραφία, με υποτροφία του ΙΚΥ, ενώ εκπόνησε διδακτορική διατριβή στο ίδιο πεδίο, με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση. Την περίοδο 2015-2017 πραγματοποίησε μεταδιδακτορική έρευνα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση, ενώ την περίοδο 2016- 2019 πραγματοποίησε μεταδιδακτορική έρευνα στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, με υποτροφία του ΙΚΥ. Έχει διδάξει λαογραφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Επίσης, έχει διδάξει στο Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Λαογραφία και Εκπαίδευση» του ΠΤΔΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Βυζαντινός Κόσμος: Η σχέση του με την Αρχαιότητα και τον Νεότερο Ελληνισμό» του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Διδάσκει λαογραφία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι μέλος του Συνεργαζόμενου Εκπαιδευτικού Προσωπικού (ΣΕΠ) του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Έχει συμμετάσχει ως ερευνητής σε ερευνητικά προγράμματα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Έχει λάβει μέρος με εισηγήσεις σε διεθνή συνέδρια στην Αγγλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Τουρκία, τη Βουλγαρία, τη Σερβία, την Κροατία και αλλού.

O Γιώργος Κατσαδώρος είναι αναπληρωτής καθηγητής λαογραφίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Τα ιδιαίτερα ερευνητικά του ενδιαφέροντα, εκτός από γενικότερα λαογραφικά ζητήματα, στρέφονται κυρίως γύρω από τη διάχυση του λαϊκού πολιτισμού, ιδίως της λαϊκής λογοτεχνίας, στα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας και την αξιοποίηση της διδασκαλίας του στην εκπαίδευση. Έχει συμμετάσχει με ανακοινώσεις ή ως κριτής σε επιστημονικά συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και συνεργάζεται με ελληνικά και διεθνή περιοδικά.

Η Αφροδίτη-Λήδια Νουνανάκη είναι κοινωνιολόγος, κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος Λαογραφίας (ως υπότροφος του Ι.Κ.Υ.) και υποψήφια διδάκτορας Λαογραφίας. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα στρέφονται γύρω από την «ψηφιακή λαογραφία», την διάχυση μορφών του σύγχρονου λαϊκού πολιτισμού μέσω του διαδικτύου. Έχει συμμετάσχει σε διάφορα ερευνητικά προγράμματα ανθρωπιστικών σπουδών, καθώς και στην επιστημονική τεκμηρίωση του ψηφιακού αρχείου χειρογράφων του Γ. Α. Μέγα για την Ελληνική Λαογραφική Εταιρεία. Επίσης έχει λάβει μέρος με εισηγήσεις και δημοσιεύσεις σε ποικίλα επιστημονικά συνέδρια και εκδόσεις.

Η Σταυρούλα –Βίλλυ Φωτοπούλου γεννήθηκε στην Καλαμάτα, και αποφοίτησε από το 1 ο ΓενικόΛύκειο της πόλης. Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Εργάζεται από το 1996 στο Υπουργείο Πολιτισμού, όπου τοποθετήθηκε ως απόφοιτος της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης. Διαθέτει μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών στη Σύγχρονη Ιστορία (ΕΚΠΑ, 2008) και στην Κοινωνική Λαογραφία (ΕΚΠΑ, 2011). Χειρίζεται άριστα την αγγλική γλώσσα και ικανοποιητικά τη γαλλική και την ισπανική. Είναι Διευθύντρια Νεότερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς στη Γεν. Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς από το 2014. Έχει εκπροσωπήσει το Υπουργείο Πολιτισμού σε Διεθνείς Οργανισμούς (UNESCO, EE), αναφορικά με θέματα αρμοδιότητάς της.

Ο Harun Yavruoğlu γεννήθηκε στην πόλη Akçaabat της Τραπεζούντας το 1956. Είναι παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών. Έχει κάνει στο εσωτερικό και στο εξωτερικό συνολικά 45 ατομικές εκθέσεις γελοιογραφίας, ενώ πήρε μέρος και σε πολλές συλλογικές. Παράλληλα, την περίοδο 1985-86 συμμετείχε στην επιτροπή έκδοσης της σατυρικής σελίδας της εφημερίδας «ΤΑΚΑ» και την περίοδο 1990-92 της σατυρικής εφημερίδας «Χαμσί». Την περίοδο 2000-2003 ανέλαβε την σύνταξη της σατυρικής σελίδας «Ντουρούμ Καρισίκ» (Η κατάσταση είναι περίπλοκη) της εφημερίδας «Γκιουνέ Μπακίς» η οποία εκδίδεται επίσης στην Μαύρη Θάλασσα. Με δύο γελοιογράφους φίλους του έκαναν την τηλεοπτική εκπομπή «Σακά Μακά Ντέρκεν» (Πλάκα πλάκα που λες…) στο κανάλι Zigana TV της Τραπεζούντας. Eξέδωσε συνολικά 4 βιβλία, σχεδίασε αφίσες, βινιέτες και εξώφυλλα βιβλίων και βραβεύθηκε σε διαγωνισμούς γελοιογραφίας. Για μια περίοδο διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων Μαύρης Θάλασσας, ενώ εξακολουθεί να είναι πρόεδρος του Συλλόγου Γελοιογράφων Τραπεζούντας. Διετέλεσε διευθυντής εκπαίδευσης και επαγγελματικής βελτίωσης στην επιχείρηση τηλεπικοινωνιών Türk Τelekom. Είναι διευθυντής σύνταξης, αρθρογράφος και γελοιογράφος της εφημερίδας «ΤΑΚΑ».

O Necati Zengin Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα. Σπούδασε στο τμήμα Φυσικής του Πολυτεχνείου της Μαύρης Θάλασσας. Εργάστηκε στο δημόσιο ως μηχανικός. Το 1975 ξεκίνησε την θεατρική του δραστηριότητα στο Θέατρο του Πολυτεχνείου της Μαύρης Θάλασσας. Το 1976 στο χωριό Μερκέζ Τσουκούρτσαγιρ ίδρυσε το «Θέατρο Νέων Τσουκούρτσαγιρ». Το 1989 ίδρυσε την «Πειραματική Θεατρική Σκηνή του Δήμου Τραπεζούντας». Το 1993 μαζί με τον Γεωργιανό σκηνοθέτη Βαρλάμ Νικολάτζε ίδρυσαν το «Θέατρο Τέχνης Τραπεζούντας» το οποίο έχει ανεβάσει μέχρι σήμερα 30 έργα. Παρέδωσε μαθήματα θεατρικής αγωγής σε σχολεία όπου και σκηνοθέτησε παραστάσεις. Το 1999 ίδρυσε το Δημοτικό Θέατρο Akçaabat. Πήρε μέρος ως επίσημος προσκεκλημένος σε διεθνή θεατρικά φεστιβάλ. Έγραψε το βιβλίο με τίτλο «Το θέατρο στην Τραπεζούντα, από τα οθωμανικά χρόνια μέχρι σήμερα» και εξακολουθεί να βρίσκεται στην θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή στο «Θέατρο Τέχνης Τραπεζούντας».

H Meral Yazıcıoğlu Yeşilçiçek Γεννήθηκε στην Ριζούντα. Είναι παντρεμένη με δύο παιδιά και ζει στην Τραπεζούντα. Σπούδασε Δημόσια Διοίκηση και αργότερα Φωτογραφία και Εικονοληψία. Από το 2015 ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Με τον καιρό η ενασχόλησή της αυτή ξεπέρασε το επίπεδο του ερασιτεχνισμού, έτσι έργα της δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά και πήραν μέρος σε εκθέσεις φωτογραφίας. Επίσης αρκετά από αυτά διακρίθηκαν σε εγχώριους και διεθνείς διαγωνισμούς. Ως επί το πλείστον προτιμά φωτογραφίες και λήψεις που προορίζονται για ντοκιμαντέρ γύρω από τον άξονα φύση-άνθρωπος-ζωή. Της αρέσει να φωτογραφίζει αυτό που σκέφτεται, αλλά και να μετατρέπει την σκέψη σε φωτογραφία με γνώμονα το χιούμορ.

Ο Ιωάννης Ιντζές είναι πτυχιούχος Αρχιτέκτων Μηχανικός του Πανεπιστημίου Στουτγκάρδης (Universität Stuttgart). Γεννήθηκε στην πόλη Waiblingen της Γερμανίας. Μεγαλώσε σε παραδοσιακό, ποντιακό περιβάλλον και κατάγεται από το Άκ Νταγ Μαντέν, την Τσιμερά και τη Σάντα του Πόντου. Από το 2011 υπηρετεί το Σύλλογο Ποντίων Waiblingen «Οι Αργοναύτες» ως πρόεδρος, στον οποίο ήταν και μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής Νεολαίας. Επίσης είναι υπεύθυνος του παιδικού-εφηβικού χορευτικού τμήματος.

Ο Μιχάλης Καλιοντζίδης γεννήθηκε στο Διπόταμο Καβάλας. Ο πατέρας του Χρήστος (άριστος ψάλτης), καταγόταν από το χωριό Κοσμά της περιοχής Ματσούκας και η μητέρα του Ανατολή από την Τραπεζούντα. Από τον πατέρα του πήρε τα πρώτα ακούσματα. Το 1982 εγγράφεται στο Ευγενίδιο Καλλιθέας Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του, φτάνοντας μέχρι και τη Φούγκα. Αριθμεί 45 δίσκους και CD. Συνεργάστηκε με κορυφαίους τραγουδιστές και συνθέτες (Χριστόδουλος Χάλαρης, Βαγγέλης Παπαθανασίου, Χρήστος Νικολόπουλος, Γιώργος Χατζηνάσιος, Θάνος Μικρούτσικος, Γιώργο Κόρος, Χάρρυ Κλυνν, Γιώργος Νταλάρας, Μαρίζα Κωχ, Πέτρος Γαϊτάνος, Λιζέτα Νικολάου, Κατερίνα Κόρου, Δόμνα Σαμίου, Χρόνης Αϊδονίδης), στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Ηρώδειο, την Επίδαυρο, το Λυκαβηττό κ.α. Έχει δημιουργήσει τη Σχολή Εκμάθησης Ποντιακής Λύρας με ονομασία « ΛΥΡΑ » από το 1988 στην Καλλιθέα Αθηνών με παραρτήματα σε: Θεσσαλονίκη, Καβάλα, Κιλκίς, Κατερίνη, Βέροια, Κοζάνη, Αγρίνιο, Πτολεμαΐδα, Δράμα, Πρέβεζα, Ανατολή Ιωαννίνων. Τα εννέα τελευταία χρόνια είναι διδακτικό μέλος στα Τ.Ε.Ι. Ηπείρου (Άρτας).